Gustaríame gozar dun sorriso, sexa novo ou xa maduro; liberarme da tristeza coa forza dun titán; queimarme no forno dunha ausencia; deshabitar a floración da miña soidade; ser un home que non chorara de noite; ter no meu carón unha muller que me fixera máis vivo; saber a razón da miña tristura conxénita; despedirme de ti coas miñas mans sempre nos teus seos. Xa non sei o que me gustaría!
ENVIDIA
No le molestaba que yo brillara, le molestaba no ser la luz. Aplaudía mis logros con una sonrisa tan perfecta que parecía fingida, pero le rechinaban los dientes como si cada éxito mío fuera una deuda suya con la vida. Nunca quiso superarme, solo quería que me cayera y que jamás pudiera levantarme. Mis fracasos eran su alimento. Y yo, lleno de heridas otra vez, la esperaba desnudo en nuestra cama de aquel viejo hotel.
AQUELA TARDE
A tarde cae amodo sobre a mesa daquel bar. Dúas copas baleiras, algúns recordos e un imposible no que nos empeñamos en crer. Ti falas dos nosos sentimentos como o mariñeiro que come ao noso lado fala do mar: ás veces en calma, reflectindo o ceo, e outras axitados en tormentas interminables. E eu, crédulo e infeliz, asinto. Imaxino os dous sos nun barco rumbo a ningunha parte, coma dis ti porque o noso ten menos vida cun prato baleiro. Non quero saber que nese mesmo intre xa te tiña perdida.
O DESEXO
A miña sombra ri de min, con esa ironía silenciosa que parece coñecer todos os meus segredos, e dime que o corpo os esquece co tempo. Pero non é certo, porque abonda con pensarte un instante —lembrar a túa doce pel, a túa excitada respiración, a maneira en que te achegabas sen présa— para que algo dentro, e fóra, de min esperte.
Entón a miña man lembra antes incluso de que o decida a mente, e comeza a moverse amodo, cun ritmo antigo e natural, como a marea que avanza e retrocede sen pedir permiso.
Pouco a pouco o corpo volve latexar cunha intensidade que cría apagada, e cada recordo faise máis nítido: a túa boca, a túa lingua, a noite na que os nosos corpos se buscaron con urxencia mentres o resto do mundo desaparecía arredor.
A miña sombra intenta determe, intenta convencerme de que todo iso pertence ao pasado, pero o desexo xa comezou a camiñar e non escoita advertencias.
A habitación parece arder amodo, coma se o aire mesmo estivese cargado dunha electricidade suave, e dentro de min medra unha onda que non deixa de elevarse.
Pecho os ollos e deixo que chegue ese intre inevitable, esa convulsión breve e fonda do pracer que atravesa o corpo como un lóstrego silencioso.
Despois chega o silencio, e a respiración volve pouco a pouco ao seu ritmo lento mentres o corpo recompón a calma.
Entón érgome, recollo as cinsas invisibles que quedan na habitación, e escribo con elas, porque mesmo a ausencia pode converterse en palabras.
OBRA DE ARTE
Ella, recostada desnuda en un diván. Él la miraba como si fuera una obra de arte: una pintura que no entendía, pero que lo conmovía y excitaba profundamente. Se quedaba horas contemplando su cuerpo, sus gestos, sus pechos, sus palabras, su sexo, sus silencios. Pero ella, desinhibida ante él, solo quería que la vieran sin marco, sin interpretación, sin pedestal. Solo como mujer. Y él, atrapado en su admiración y arrebato, nunca la tocó de verdad. (Poetario) (Obra completa de poemas en prosa) (1994-2026)