CINZAS

Esperto entre cinzas, coa sensación de que algo ardeu en min durante a noite. Érgome amodo, sacudo o po gris do corpo, como se cada movemento espertase recordos antigos. Houbo en min un lume intenso. Agora quedan só brasas ocultas. Tócome o peito e algo esperta: a memoria do teu corpo. Imaxino a túa boca. A túa respiración. O calor. Pero a sombra aparece e murmura: —Xa non volverá. E aínda así, algo queda. Non é lume. É unha brasa pequena… pero viva. (Do libro Cando chove por dentro no blogue recuncar.com) (1994-2026)

REDES

Publiqué mi tristeza en redes, esperando «megustas» como quien lanza botellas al mar con mensajes de auxilio. Cada reacción era una esperanza, cada comentario, una posible cuerda. Pero nadie me rescató. El mar digital no tiene costas, solo olas que arrastran sin mirar. Y mi dolor, aunque viral, seguía sin respuesta, flotando entre algoritmos y pantallas. (Poetario) (Obra completa de poemas en prosa) (1994-2026)

EXAMEN DEL PASADO

El cansado escritor reflexiona. Examina su pasado. Busca culpables a sus fracasos amorosos. Se obceca en una educación que no le impulsó a formar una familia, sino a permanecer, con plena libertad de acción, en la intocable casa-refugio paterna. Un ser pusilánime es imposible que emprenda una aventura en solitario. Teme la intemperie. Confunde cobijo con destino. Heredó la obediencia como una forma de quietud. Y convirtió la renuncia en carácter. Aprendió a llamar prudencia al miedo.

ELLA

Ella me dijo «te amo» con miedo, como quien entrega un cristal que ha cuidado toda su vida. Yo le respondí «yo más» con prisa, como quien lo deja caer sin mirar atrás. El amor, tan frágil como transparente, se rompió en el suelo de tu indiferencia. Ella recogió sus pedazos sola, mientras yo seguí caminando, sin notar el sonido de la rotura. (Poetario) (Obra completa de poemas en prosa) (1994-2026)