RADIOGRAFÍA DUN INSTANTE

Alma desnutrida por unha carencia absoluta de vida e predestinada a un final de corpos espidos que ninguén sabe cal é.

Espiñazo carente de sensacións. Paradoxo ancorado no xardín da miña infancia. Latexos que revelan destrución e impotencia. Leito de anxos de cinza. Alma de violetas clandestinas.

Rosas negras que me invitan a morrer nun almorzo de ferintes soidades e noites que me castigan a un insomnio de corvos nas fiestras. 

Deja un comentario