…tornáronse bisestos todos os anos.
Desde que non falamos entumecéronse os meus sentimentos coma se executase unha pirueta emocional alardeando dunha seguridade que non habita en min desde que me deixaches.
Desde que non falamos, os subterfuxios da inmisericordia cóspenme culpas e responsabilidades que xa non sei como asumir.
Desde que non falamos, un anxo caído nocturno invítame a unha cerimonia de praceres solitarios que doen como alimarias, e que me enredan nun egoísmo onírico que coloca o meu alborozo nunha saudade tan punzante que me impide actuar con xenerosidade.
Entón, na miña circunstancia ególatra, volátil e nada elegante, ti sorrís, arroupas a miña man e cóbresme de bicos inexistentes. E adormezo acubillado por unha ingratitude lacerante.