Quizais por todo o dito ata agora, ou tal vez por outra inacabada e amarga serenata de fantasmagóricas sangrías, de xeito imperdoable, limpo e sincero, deixei caer no silencio as palabras que me sostiñan. Quizais porque a noite gardaba un segredo de cinza e sal, ou porque o vento levou consigo a derradeira esperanza, ficou o corazón á deriva entre sombras e lembranzas, agardando un amencer que nunca soubo chegar.