Vivo estrangulado pola ansiedade, coma se o aire se negase a entrar do todo. Dentro de min, o desexo contradise: unha parte marcha coas mans baleiras, a outra queda aferrada a unha forza aprendida a base de resistencia. Só pido que cesen os punzóns, eses nervios afiados que desde hai séculos se aloxan na miña alma e atravesan os meus sentidos sen pedir permiso. Recórrenme como unha procesión errante de corpos sen abrigo, de camas abandonadas, de espazos onde xa non existe a palabra fogar. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue recuncar.com) 

Outra vez regreso á miña soidade, como quen volve a unha habitación pechada desde dentro. A noite loita comigo e ofréceme, como único combate, a orfandade e o desamparo. No espello da sombra recoñezo o rostro que o silencio deixou esquecido. Cada lembranza abre unha ferida que o tempo non soubo pechar. E fico á escoita dun nome que ninguén pronuncia xa na penumbra. Mentres a alba, lenta e allea, pasa sen deter a súa luz en min. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue recuncar.com) 

A noite pousou mansa sobre nós. En poucos segundos aprendín o sabor da súa voz, coma quen proba por vez primeira un segredo gardado no fondo do inverno. Durante longos minutos xurei non esquecer a nostalxia delicada do noso encontro: esa maneira de quedarse o tempo suspendido entre dúas respiracións, ese rumor leve co que o silencio tamén fala. E mentres a cidade durmía, a noite —sosegada e fonda— foi tecendo arredor de nós unha memoria pequena e ardente, como se amar fose apenas isto: recoñecer nun instante a dozura triste do efémero. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue recuncar.com) 

Abrir un libro é como abrir o meu propio refuxio. Non preciso que ninguén me entenda. Abonda con que as páxinas me falen. Abrir un libro é entrar nun lugar onde o ruído baixa e a mente atopa sitio. Non fai falta dar explicacións nin buscar aprobación: cada páxina ofrece unha forma de compañía que non invade, só acompaña. A lectura ten esa rareza fermosa de converter o silencio en diálogo. Un libro non interrompe, non esixe, non xulga. Agarda. E cando un o abre, sempre hai algo disposto a falar na lingua exacta que precisabamos escoitar. Por iso ler non é só pasar os ollos por palabras. Ás veces é volver a un mesmo sen ter que dicilo en voz alta. É atopar un refuxio que cabe entre as mans e, ao mesmo tempo, dentro de nós. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue recuncar.com) 

Tal vez, algún día, me les. Escribo sen saber para quen. Escribo como quen d eixa unha luz acesa nun cuarto baleiro, como quen pecha unha carta e non pon remite no sobre. Por se alguén entra despois. Por se alguén recoñece a calor mínima dunha ausencia. Por se aínda queda alguén que saiba ler o que non foi dito.

Tal vez, algún día, me les. Escribo sen saber para quen. Escribo como quen deixa unha luz acesa nun cuarto baleiro, como quen pecha unha carta e non pon remite no sobre. Non agardo resposta. Hai palabras que só existen para non podrecer por dentro. E esta é unha delas. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue recuncar.com)